close
  • dinsdag 19 oktober
Algemeen

Vrees voor vijftig? Moet je echt niet over in zitten

Vrees voor vijftig? Moet je echt niet over in zitten

BLOG – Regelmatig bezoek ik een kringloopwinkel. Meestal als ik niks nodig heb, dat winkelt lekker. Aan de afdeling boeken probeer ik zo snel mogelijk voorbij te gaan, maar dat mislukt iedere keer. Eigenlijk vind ík die boeken niet, maar vinden ze mij. Zoals die ene keer dat ik het met iemand had over het boek van Milan Kundera, ‘The unbearable lightness of being’. Er kwam een bijzonder gesprek uit voort, terwijl het boek van de Tsjechische schrijver niet eens in mijn kast stond. Maar je voelt hem al aankomen; toen ik de volgende dag de kringloopwinkel bezocht keek dat boek me recht aan, het stond vooraan in de rij op de hoogste plank. Voor een euro.
Zo kreeg ook de biografie van Astrid Lindgren een plaats in mijn boekenkast nadat ik tijdens een wandeling een klein blond jochie op straat zag en moest denken aan Emil van Lönneberga. Binnen een week trof ik Lindgrens boek, recht voor mijn neus, en kon aan de koop geen weerstand bieden. Het excuus ‘zal wel ergens om bedoeld zijn’, werkt altijd. Diezelfde maand een documentaire over haar leven op televisie. Ook zoiets.

‘Wen er maar aan, werkgever’

Vorige week had ik een interessant gesprek met een bekende op een stoepje voor een galerie. Eerst bespraken we natuurlijk ‘de kunst’, maar al snel ging het over het platform 50plus. Over de doelgroep van 50plus en of het wel een doelgroep is. “Wat is er nu zo anders als je boven de vijftig bent? Door mensen ‘boven de vijftig’ te noemen, maak je het tot een aparte groep terwijl het eigenlijk heel normaal zou moeten zijn dat je op je 55ste van baan verandert, lekker gaat solliciteren omdat je zin hebt in iets nieuws bijvoorbeeld.” Ik kan het me heel goed voorstellen. Ben je net 52 geworden, word je als 50plusser aangesproken. OMG, denk je dan. Is het echt zover? Waar slaat dit op. Ik ben heus niet anders dan toen ik 48 was. Nee, natuurlijk niet. Maar de buitenwereld kijkt wél anders, en hoe ga je daar mee om. Daar ligt volgens mij een weg.

Dat moeten we niet naar de negatieve kant trekken, juist niet. Het ijkpunt van vijftig jaar jong betekent ook dat er een bak aan levenservaring ligt die een bewust te nemen toekomst initieert. Daar kun je mee thuiskomen, zal ik maar zeggen. En vooral mee op pad gaan. Ongeacht wat anderen daarvan vinden. Dus is de weg vrij om te solliciteren, ook al zijn werkgevers huiverig. Misschien zijn dat dan niet de leukste werkgevers of moeten ze nog even wennen aan die grote groep vijftigers die nog heel veel werkzame jaren voor zich hebben en met al hun ervaring en levenszin de perfecte kandidaat kunnen zijn voor de job. Wen er maar aan, zou ik ze zeggen. En werkgever: doe er vooral je voordeel mee.

‘Het is helemaal niet bijzonder, 50 plus zijn’

Dat we er over schrijven is vooral omdat er veel te schrijven is. Die eerder genoemde levenservaring geeft de prachtigste en meest interessante verhalen. Het brengt de meest bewuste keuzes met zich mee, boeiende invalshoeken en indringende personages. En die buitenwereld leest dat, ziet dat, voelt dat. Meer is er niet nodig om ze ervan te doen doordringen dat het helemaal niet bijzonder is; 50 plus zijn. Juist niet. Dat maken zij ervan. Maak dat het een enorm interessante en boeiende groep mensen betreft, maakt het dan weer wel speciaal.

Om op die kringloop terug te komen. Een dag na het stoepjes-gesprek zie ik het staan: Vrees voor vijftig. Kosten: 75 cent. Een boek van de Amerikaanse schrijfster Erica Jong. Inmiddels 75 jaar, feministe van het eerste uur, vier keer getrouwd geweest, en ruim 27miljoen exemplaren verkocht van haar boek ‘Fear of Flying’ (1973). Ging over vrouw-zijn, was taboe doorbrekend en veroorzaakte dus nogal wat opschudding in die jaren. Of ‘Vrees voor vijftig’ ook zo wereldschokkend is? Geen idee. Ik zal het lezen, maar dat de schrijfster een vrouw met een verhaal is, moge duidelijk zijn. Ik zal dan ook niet raar opkijken als ze binnenkort ineens op televisie verschijnt of dat er een radio-interview met haar te beluisteren is.

 

Geschreven door: Julia van Bohemen

Abonneer op onze nieuwsbrief

Volg ons via Facebook