close
  • dinsdag 18 februari
Reizen

Jeanette: ‘De beste tijd is strandtijd’

Jeanette: ‘De beste tijd is strandtijd’

Jeanette Slagt besloot om op 53-jarige leeftijd opnieuw te beginnen als digitale nomade. Hierdoor heeft ze een compleet nieuwe manier van gepensioneerd leven neergezet.

In 2015 heeft ze vrijwel alles verkocht wat ze bezat. Ze was werkeloos, had een start gemaakt met een eigen bedrijf, maar helaas lukte het concept niet in Nederland. Ze besloot om ‘tering naar de nering’ te zetten: oftewel haar uitgaven af te stemmen op haar inkomsten. En waar kon ze dat beter doen dan in een land waar het levensonderhoud goedkoop is?

Dus boekte ze een ticket naar de Filipijnen en verhuisde. Momenteel verblijft ze in Mexico en heeft Jeanette al heel wat geschreven  voor 50+. Geniet mee van haar avonturen en haar kijk op het leven na je vijftigste. Vorige week vertelde ze over wat te doen in Puerto Morelos.

‘De beste tijd is strandtijd’

Het heeft heel veel geregend de afgelopen weken. Het is wel duidelijk dat hier in Quintana Roo de provincie waar ik woon het orkaanseizoen is begonnen en daarmee de regentijd en winter. Sombere bewolkte dagen afgewisseld met enorme hitte en benauwde dagen. Daarna knallend onweer en hoosbuien die uren kunnen duren.

Het mag heel erg verwend klinken, maar ik ben dan echt niet op mijn best. Ik verhuisde niet naar de tropen om weg te spoelen en de hoge luchtvochtigheid zorgt ervoor dat al mijn gewrichten pijn doen. Het is ook frisjes, met 23 graden voelt het voor mij koud. Het kwik gaat tussen de 38-39 graden Celsius en 23 graden heen en weer en dat geeft heel rare effecten. In de nachten is het soms maar 17 graden.

Nooit echt stil

Als je dan ook niet echt weg kan en een beetje opgesloten zit tussen je aanrecht, je bureau en je bed dan verveel ik me stierlijk. Ik woon in een appartementencomplex waar eigenlijk alleen maar vakantiegangers wonen. Jongelui die een paar nachten blijven, van feesten houden en niet echt rekening houden met andere bewoners. Boven mij is het overdekte dakterras en sommigen zitten daar tot vroeg in de ochtend te lachen en te kletsen en met het terrasmeubilair te schuiven. Ik hoor ze alsof ze naast me op bed zitten.

Wij zijn in Nederland verwend met de manier waarop huizen gebouwd worden. Zelfs onze sociale woningbouw is tien keer beter en meer solide gebouwd dan het meest luxe appartement hier in Mexico. Alles hangt hier aan elkaar van beton met holle stenen muren en geluid draagt ver. Ook binnen in het gebouw. Kieren tussen muren en ramen en deuren zorgen voor lekkere ventilatie, maar laten ook heel veel geluid door. En zo midden in de stad is het eigenlijk nooit echt stil. Alleen diep in de nacht, maar als dan boven je hoofd een feestje is……

Lopen, lopen, lopen

Op die dagen ben ik moe en geïrriteerd. Ik kan niet weg, tenzij ik kletsnat wil regenen. Ik heb helemaal geen zin om tussen de jongelui te gaan zitten. Kortom ik zit mijzelf grandioos in de weg. Als dan de zon weer doorbreekt haast ik me naar het strand. Voor mij is het leven goed op het strand. Op sommige dagen loop ik helemaal richting Cancun, langs de grote resorts van de Riviera Maya, tot ik niet verder kan. Heen en terug is dat zeker een kilometer of 12.

De andere kant op kan ook, maar dat is bijna 20 kilometer. Dan loop ik eerst vijf blokken vanaf mijn huis naar de zee en dan rechts af, langs de resorts die in de stad zitten, even het strand af bij de veerboot-haven en dan bij Playacar weer het strand op. Ik kan dan heel ver lopen, tot aan de afscheiding waar Playacar eindigt en waar prachtige rosten het einde van het strand markeren. Op dat stuk zijn veel minder restaurants en plekken waar je kunt uitrusten, het staat bomvol resorts en hun horeca is alleen voor gasten. En het rare is, je kunt er nergens naar de weg lopen. De resorts sluiten het helemaal af. Er zijn geen echte strandopgangen. Soms loop ik dan gewoon brutaalweg door zo’n resort heen richting de uitgang, tot grote ergernis van de bewaking.

Op het stuk richting Cancun kan ik op verschillende plekken even zitten en wat drinken, of drinken kopen en op het strand zitten. Lekker mensen kijken op de drukke stukken, en dan denk ik: die gaan allemaal over een paar dagen weer naar huis en ik woon hier! Ben ik niet vreselijk bevoorrecht? Ik raap schelpen, geniet van de vogels:  de zeearend, de pelikanen, de gieren, soms een groep kleine papegaaien en de fregatvogels die met hun lange gespleten staart als een soort pre historische vogels op de wind zweven.

Foto: Pelikanen en meeuwen 

Bruin worden niet zo belangrijk

Mijn huid kleurt langzaam diepbruin, ik heb allerlei stadia van bruin: mijn korte broek, mijn iets kortere broek, mouwloos topje en hemdje, allemaal randjes. Ik ben niet zo van het in de zon liggen en bakken. Als ik soms naar de toeristen kijk die als wentelteefjes op het strand liggen en maar draaien en bakken, dat is niet mijn ding. Soms, maar meestal niet. Dus als ik mijn bikini aantrek ben ik op mijn buik best wel bleek!

Als het altijd zomer is en zonnig, is bruin worden ook minder belangrijk lijkt het wel, daarbij is de zonnesterkte vaak veel te hoog om je huid aan de zon bloot te stellen. Daar kan geen enkele factor enige bescherming tegen bieden als je zoveel buiten bent als ik ben. Dat zie je ook aan de lokale bevolking, zowel hier in Mexico als in de Filipijnen, als die buiten werken hebben ze alle huid bedekt, lange mouwen , lange broek en zelfs een t-short of bandana om hun hoofd gewikkeld. Sommigen dragen zelfs handschoenen. Ze verkopen hier ook losse mouwen die je aan kunt trekken, vooral de tricycle drivers in de Filipijnen gebruikten die om hun armen te beschermen tegen de schadelijke UV straling.

Foto: schelpen zoeken 

Goed humeur

Strand is genieten, en nu het weer bijna helemaal schoon is en het water weer helder wordt en zijn mooie aquamarijne kleur krijgt is het dubbel genieten. Zoals de tegeltjeswijsheid het zegt: je weet pas wat je mist als je het kwijt bent. Zo is het ook met regen en zon, en stranden vol zeewier of mooie witte stranden. Je weet pas wat je mist als je het kwijtraakt, gelukkig vind ik het altijd weer terug. Net als mijn goede humeur.

Geschreven door: Redactie

Abonneer op onze nieuwsbrief

Volg ons via Facebook