close
  • zondag 20 september
Reizen

Jeanette heeft het koud in Mexico en koopt een deken

Jeanette heeft het koud in Mexico en koopt een deken

Jeanette Slagt besloot om op 53-jarige leeftijd opnieuw te beginnen als digitale nomade. Hierdoor heeft ze een compleet nieuwe manier van gepensioneerd leven neergezet.

In 2015 heeft ze vrijwel alles verkocht wat ze bezat. Ze was werkeloos, had een start gemaakt met een eigen bedrijf, maar helaas lukte het concept niet in Nederland. Ze besloot om ‘tering naar de nering’ te zetten: oftewel haar uitgaven af te stemmen op haar inkomsten. En waar kon ze dat beter doen dan in een land waar het levensonderhoud goedkoop is?

Dus boekte ze een ticket naar de Filipijnen en verhuisde. Momenteel verblijft ze in Mexico en heeft Jeanette al heel wat geschreven  voor 50+. Geniet mee van haar avonturen en haar kijk op het leven na je vijftigste. Vorige week vertelde ze over haar liefde voor het strand.

Jeanette heeft het koud en koopt een deken

De vuilnis staat buiten, ik heb de vloer geveegd en de keuken en badkamer schoongemaakt. De was is droog en ligt weer in de kast. Er zijn boodschappen gedaan. Ik heb voor twee dagen eten gekookt. Ik was het uiteten gaan opeens zo zat. Ik heb zelfs appelmoes gemaakt. Ik zag op de import afdeling van de supermarkt een pot staan, kost 6 euro! Dat kan ik zelf wel maken.

Ik heb de afgelopen dagen mijn website drastisch opgeruimd en alles wat niet gelezen wordt verwijderd, de mediabibliotheek opgeschoond en mijn nieuwsbrief is af. Mijn sociale media is ingepland voor een paar weken en ik heb vier boeken geschreven over emigreren en op mijn website gezet, vandaag ben ik begonnen met de vertaling van een ervan in het Engels.

Ik lig op bed en kijk naar de ronddraaiende plafond-fan. De avond is nog redelijk jong, het is net half acht. Maar ik heb geen puf om weg te gaan. Ik ben een beetje teut. Ik had zo’n goedkoop pak wijn staan, en ik nam tijdens het koken een glas, er zat nog een heel klein beetje in het pak, dat heb ik ook opgedronken en dat was net een beetje teveel.

Allemaal geluiden

De buurman zit trompet te oefenen op het dak, zo te horen wil hij bij een mariachi band maar hij moet nog veel oefenen. Het klinkt voor geen meter. Beneden in de straat komt de vuilnisauto voorbij, vuilnis wordt hier totaal willekeurig maar minstens twee keer per dag opgehaald. Soms midden in de nacht. Ieder heeft een grote ton die met een lange ketting aan de gevel vast zit, daar gooi je je vuilniszak in. Valt zo’n ton om, of wordt hij omver gereden dan ruimen de buurtbewoners dat zelf op. Niet voor elkaar, maar wel allemaal hun eigen troep. Best netjes wel. De taarten verkoper fietst langs met zijn omroepverhaal, ze maken taart voor elke gelegenheid, chocolade, vanille en Napolitano.

Daarna hoor ik de toeter van de pizza man, “pizza pizza, peperoni, hawaiana…..10 pesos…..pizza, pizza……”. En dan weet ik al dat zo meteen de meneer die brood verkoopt lang komt met zijn getoeter, allemaal op de fiets, allemaal mensen met een extra baantje om hun inkomen te vergroten. Ze maken producten thuis en gaan langs de deuren om te verkopen, of kopen in in de supermarkt en met 1 peso meer op de gebruikelijke prijs heb je het dan vers aan de deur.

Raar beest

Ik was vanmiddag in het vogelpark. Prachtige papegaaien gezien en raar kwekkende eenden. Pelikanen in de rui en flamingo’s. Het is een leuk parkje en omdat ik hier woon betaal ik een stuk minder voor een toegangskaartje dan toeristen. Soms is het wel grappig om er binnen te lopen. Er lopen van die grote cavia’s, agouti’s heten die. Ik moet altijd een beetje lachen als ik ze zie. Het is een raar beest. Neem vier hoge heel dunne stokkerige pootjes plak daar een cavia-lijf er op en je hebt een agouti. Het is best lastig om ze goed op de foto te krijgen, want ze zijn snel. Het is een knaagdier en familie van de cavia.

Foto: Ara’s 

Echt koud

Het is koud. Het is zo koud dat ik ’s nachts met sokken aan onder een deken slaap. Als je hier woont wen je aan de temperatuur, en hoewel toeristen heerlijk liggen te zonnen en in zee dobberen, vind ik het momenteel echt te koud om dat te doen. Zeker op bewolkte dagen zoals vandaag. De wind voelt ijzig en het kwik komt niet hoger dan een graad of 26, en in de nacht zelfs maar 17ºC. Ik heb zelfs een deken gekocht, ik had het echt koud in de nacht.

De trompetterende buurman gaat helemaal uit zijn dak en ik besluit het raam dicht te doen. Prachtig dat hij zijn oefen uurtje heeft, maar ik ken het loopje inmiddels wel. En wat ik al zei: zo goed is hij niet. Misschien moet hij toch eens een ander instrument overwegen. Als ik naar mijn shirt kijk zie ik dat ik onder de pluizen zit. Wat nu weer? Oh man, mijn legging ook, helemaal vol, ik lijk zelf wel een agouti met een plukkerige vacht. Jeetje. mijn nieuwe deken pluist, en niet zo zuinig ook, oh, wat een drama, alles zit er onder.

Foto: Agouti

Leeg hoofd

Ik vouw de deken op en prop hem in de kast daar verzin ik morgen wel wat op. Met plakband probeer ik de ergste pluizen van mijn kleding af te krijgen. Dat lukt maar half. Ik ga film kijken. De ergste pluizen verwijder ik.  Even lekker nergens aan denken, gewoon de beelden aan mij voorbij zien trekken, koptelefoon op, geen buurman met toonladders en riedeltjes, geen langsrijdende straat venters en vooral niet denken aan het feit dat ik een afspraak moet maken bij de oogkliniek voor mijn staar operatie. Als ik daaraan denk komt er niks meer uit mijn handen van angst. Ik moet het doen, ik kan het wel blijven uitstellen, maar daarmee hou ik mijzelf voor de gek. Het wordt gewoon tijd dat ik ga. Maar vanavond wil ik er niet aan denken, ook niet aan de hoge rekening die ik gepresenteerd krijg en hoe ik dat weer moet betalen. Vanavond wil ik nergens aan denken. Ik wil even mijn eigen wereldje creëren. Vol pluisjes en met een bak popcorn en een leeg hoofd.

Foto: Pelikaan 

 

Geschreven door: Redactie

Abonneer op onze nieuwsbrief

Volg ons via Facebook