close
  • maandag 11 november
Reizen

Er slaapt een lied in alle dingen

Er slaapt een lied in alle dingen

 

Ons nieuwste redactielid Rinnie Nauta is 78 jaar en is op zoek naar een lied. Een bijzonder lied. 

Er staan vijf vrouwen om de grote windharp van metaal. Het is een kunstwerk, dat hoort bij het onderstaande gedicht, oorspronkelijk in het Duits geschreven door Joseph von Eichendorff (1788-1857). Hoog boven op de berg draaien ze zo aan de dubbele harp, dat de wind er in kan blazen. Sssst… zeggen ze met hun vinger op de lippen en hun oor luisterend tegen de harp. Hoor je dat ook? Een lied klinkt zacht, door de trilling in het binnenste van het metaal.

Schläft ein Lied in allen Dingen

die da träumen fort und fort,

und die Welt hebt an zu singen,

triffst du nur das Zauberwort.

‘We hebben een kabelbaan genomen om boven op de Hohe Salve te komen’

We zijn in Oostenrijk op vakantie en hebben een kabelbaan genomen om boven op de Hohe Salve te komen. We kijken een moment verwonderd naar dat grote geel gekleurde instrument, waar het gedicht op geschreven staat. Sommige mensen lopen er aan voorbij, kinderen proberen er op te klimmen, anderen draaien er aan, maken een foto, maar nemen niet de moeite om te luisteren. Er zijn ook voorbijgangers die de woorden aandachtig lezen. Wat kan de schrijver en dichter bedoeld hebben met deze woorden? Ik zoek in mijn rugzak naar een papiertje waar ik de tekst op kan schrijven, omdat die me zo boeit.

Eenmaal thuis laat het me niet los. ‘Er slaapt een lied in alle dingen’. Hoe maak ik slapende liedjes wakker? En wat is dan het toverwoord? Op internet lees ik dat Von Eichendorff wordt ingedeeld bij de periode van de late romantiek. Ik ontdek ook dat veel van zijn gedichten op muziek zijn gezet door Schumann en dat een groot deel van zijn werk zich kenmerkt door een zoektocht naar God. Maar het toverwoord vind ik daar niet.

Melodie en woorden

Een lied heeft twee kanten. Er is een melodie en er zijn woorden. Twee dingen die bij elkaar horen en elkaar kunnen versterken. Mijn gedachten gaan terug naar mijn jeugd. Mijn vader die met zijn pianospel de melodie vertegenwoordigde en mijn moeder die ons woorden aanreikte door ons gedichtjes te leren uit haar eigen jeugd. Je zou zeggen dat daar de ingrediënten aanwezig zijn voor de oplossing een lied te vinden. Melodie en woorden samen. Maar het toverwoord vind ik ook daar niet.

Thuis kijk ik onze kamer eens rond en observeer alle voorwerpen die zich daar bevinden. Het is stil, maar ik hoor geen lied. Tafels, stoelen, kasten en andere gebruiksvoorwerpen zijn heel nuttig en de oude statenbijbel, een bronzen beeldje en de schilderijen aan de muur zie ik meer als siervoorwerpen waar ik met genoegen naar kijk. Een paar oude porseleinen beeldjes van mijn grootouders zonder veel geldelijke waarde zijn me zeer dierbaar. Dan zijn er nog de foto’s van de kleinkinderen die voor mij een speciale betekenis hebben en waar ik erg aan gehecht ben. Alles samen bepaalt mede de sfeer in ons huis. Een sfeer die bij ons past en waar we ons thuis bij voelen. Maar waar is het lied? En waar is het toverwoord?

‘Wat een feest moet het zijn om overal een lied in te kunnen ontdekken’

Dat toverwoord is de sleutel die ik zelf moet vinden. Ik denk weer aan de vijf vrouwen op de berg. Zij hadden het gedicht gelezen, gingen tot actie over en luisterden. Daar maak ik drie dingen uit op. Je moet het willen horen, daar ook iets voor doen en stilte is nodig om te kunnen luisteren en verstaan. Wat zou het geweldig zijn wanneer ik overal een lied in zou kunnen ontdekken. Wat een feest moet dat zijn. Ik besef dat ik daaraan zelf kan meewerken, door alle dingen te bekijken vanuit een standpunt van liefde, want dat moet de sleutel zijn, het toverwoord.

Ik kijk nog eens naar die oude bijbel met de zilveren sloten en zie opeens dat het goud op de bladzijden prachtig glanst als het licht er op schijnt. De oude fauteuil, die ik al minstens drie keer opnieuw heb bekleed, nodigt me toch steeds weer uit om in te gaan zitten en lekker te ontspannen. Het kleed onder de tafel voelt warm aan mijn koude voeten en dat geeft een behaaglijk gevoel. Het oude bronzen beeldje kreeg ik van een oude dame en als ik ernaar kijk herinner ik mij opnieuw haar wijze woorden. Dankbaarheid vervult me bij het zien van zes kleine mensjes op de foto. Een lied? Vaak hoor ik geen lied, maar als ik met meer aandacht kijk en het positieve kan zien, is er een lied. Een lied dat blij maakt.

De wereld gaat zingen

Zo kun je ook naar mensen kijken, vanuit een soms onverwacht perspectief. Mensen hebben meerdere kanten. Gebeurtenissen ook. Ik denk dat de dichter dat aan mij wilde vertellen. Probeer de mooie kanten te zien. Die zijn er. Als je graag een lied wilt horen, doe daar dan moeite voor, maak het wakker en luister en kijk eens extra goed. Met interesse. Neem de tijd en de moeite om intensief te kijken naar dingen, gebeurtenissen en vooral naar mensen, want dan gaat de wereld zingen.

Geschreven door: Rinnie Nauta

Abonneer op onze nieuwsbrief

Volg ons via Facebook